Οι πιο σκληρές αλήθειες της ψυχολογίας που μπορούν να σε ελευθερώσουν

Υπάρχουν κάποιες αλήθειες που η ψυχολογία μας αναγκάζει να κοιτάξουμε κατάματα όσο κι αν πονάνε. Είναι εκείνες οι αλήθειες που δεν θέλουμε να ακούσουμε, γιατί ταράζουν τα θεμέλια της «άνεσης» μας. Όμως, μόνο όταν τις αποδεχτούμε, μπορούμε πραγματικά να αλλάξουμε, να θεραπευτούμε και να ζήσουμε πιο συνειδητά.

Ας δούμε μερικές από τις πιο σκληρές αλλά απελευθερωτικές αλήθειες της ψυχολογίας:

1. Το μυαλό σου σε εξαπατά συνεχώς. Οι φόβοι, τα τραύματα και οι προκαταλήψεις παραμορφώνουν την αντίληψή σου. Νομίζεις πως είσαι λογικός, όμως οι περισσότερες αποφάσεις σου είναι συναισθηματικές και απλώς τις δικαιολογείς αργότερα με «λογική».

   
   

2. Δεν βλέπεις τον κόσμο όπως είναι τον βλέπεις όπως είσαι εσύ. Οι πεποιθήσεις, οι εμπειρίες και οι πληγές σου καθορίζουν το πώς αντιλαμβάνεσαι την πραγματικότητα. Δύο άνθρωποι μπορεί να ζήσουν την ίδια εμπειρία και να έχουν δύο εντελώς διαφορετικές εκδοχές της «αλήθειας».

   
   

3. Η αγάπη δεν είναι αρκετή. Η ωριμότητα, ο συγχρονισμός και οι κοινές αξίες είναι εξίσου αν όχι περισσότερο σημαντικές. Πολλές σχέσεις δεν τελειώνουν από έλλειψη αγάπης, αλλά από έλλειψη εσωτερικής ισορροπίας και θεραπείας.

   
   

4. Eλκείς ό,τι δεν έχεις θεραπεύσει. Οι ίδιες πληγές, τα ίδια μοτίβα, οι ίδιες απογοητεύσεις επαναλαμβάνονται μέχρι να μάθεις το μάθημα. Δεν είναι μοίρα· είναι η ψυχολογία σου που ζητά επίλυση.

   
   

5. Κανείς δεν πρόκειται να σε σώσει. Η ευθύνη της θεραπείας και της ανάπτυξης είναι δική σου. Όσο περιμένεις κάποιον να σε «φτιάξει», μένεις στάσιμος. Η δύναμή σου ξεκινά τη στιγμή που αναλαμβάνεις εσύ το τιμόνι.

   
   

6. Οι σκέψεις σου δεν είναι γεγονότα. Η εσωτερική σου φωνή δεν λέει πάντα την αλήθεια. Πολλές φορές απλώς επαναλαμβάνει λόγια που άκουσες κάποτε — από γονείς, δασκάλους ή την κοινωνία. Αν πιστεύεις κάθε τι που σκέφτεσαι, γίνεσαι το ίδιο σου το εμπόδιο.

   
   

7. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν την αλήθεια θέλουν την άνεση. Η αλλαγή απαιτεί θάρρος, γιατί απειλεί την ταυτότητα που νομίζουμε πως έχουμε. Έτσι, πολλοί προτιμούν τον γνωστό πόνο παρά το άγνωστο της εξέλιξης.

   
   

8. Θα ξεπεράσεις ανθρώπους που αγαπάς. Δεν θα μπορέσουν όλοι να σε ακολουθήσουν στο επόμενο κεφάλαιο της ζωής σου. Το να αφήνεις πίσω κάποιους δεν είναι προδοσία· είναι αυτοσεβασμός.

   
   

9. Το τραύμα σου δεν ήταν ευθύνη σου αλλά η θεραπεία σου είναι. Ίσως δεν έφταιγες γι’ αυτό που συνέβη, αλλά τώρα έχεις την ευθύνη να μην το αφήσεις να σε κρατά φυλακισμένο. Η ανάληψη ευθύνης είναι το πρώτο βήμα προς την ελευθερία.

   
   

10. Θα πεθάνεις και σχεδόν όλοι θα σε ξεχάσουν. Η πιο σκληρή αλλά και η πιο απελευθερωτική αλήθεια. Όταν τη δεχθείς, σταματάς να ζεις για την έγκριση των άλλων και αρχίζεις να ζεις για το νόημα, τη χαρά και την πληρότητα.

Αυτές οι αλήθειες δεν είναι για να μας φοβίσουν είναι για να μας ξυπνήσουν. Η αυτογνωσία ξεκινά όταν σταματάμε να ψάχνουμε απαντήσεις «έξω» και αρχίζουμε να κοιτάμε «μέσα». Εκεί βρίσκεται όλη η δύναμη, η θεραπεία και η αλήθεια μας.